Κι άλλα macarons

11.50: Κρατάω στην αγκαλιά μου τη μεσαία μου κορούλα και πασχίζω να γράψω εδώ δυο γραμμούλες, καθώς εκείνη προσπαθεί να βολευτεί στα πόδια μου, χοροπηδώντας, ενώ παράλληλα πατάει όσα κουμπιά του πληκτρολογίου μπορεί!

Αχ μαμά μου, τώρα σε καταλαβαίνω, που έλεγες οτι πρέπει να γίνω μάνα κι εγώ για να νιώσω την κούρασή σου! Πώς να μπορέσω να κάνω ταυτόχρονα δουλειές στο σπίτι, να παίζω με τα παιδιά και να επεμβαίνω και στους καυγάδες τους;Και μέσα σε όλα να θέλω να γράψω και ανάρτηση στο blog μου, γιατί το βράδυ που υποθετικά θα μπορούσα να το κάνω χωρίς κουτσούβελα στα πόδια μου, είμαι τόσο κουρασμένη, που δεν έχω καμμία όρεξη συνήθως να σκέφτομαι και να γράφω!

                                

3.16: Τρεις ώρες και κάτι αφότου έγραψα τις προηγούμενες γραμμές, καταφέρνω να ξανακάτσω μπροστά στον υπολογιστή. Και πρέπει να είμαι και ευχαριστημένη γιατί κοιμούνται τουλάχιστον τα παιδιά!Ελπίζω για κανά δίωρο ακόμα! Πρέπει λοιπόν τα τελειώσω την ανάρτησή μου, να μαζέψω την κουζίνα και να απλώσω τα ποδαράκια μου λίγο (πολυτέλεια,ε;;;).

Λοιπόν, τι ήθελα να γράψω; Μα για μια ακόμη προσπάθειά μου να φτιάξω τα αγαπημένα macarons. Αυτή τη φορά πέτυχαν πιο πολύ και σε γεύση και σε εμφάνιση, δεν βιάζομαι όμως να πανυγηρίσω, μιας και απ'οτι μαθαίνω, είναι και λίγο θέμα τύχης να σου πετύχουν αυτά τα γλυκάκια. Η συνταγή για τα μπισκοτάκια είναι ίδια που κάνω κάθε φορά, η μόνη διαφορά είναι οτι αντί για κακάο, πρόσθεσα κόκκινο χρώμα ζαχαροπλαστικής. Και για γέμιση δοκίμασα μια ganache σοκολάτας, τη συνταγή για την οποία θα παρουσιάσω επόμενη φορά.

Να σημειώσω οτι αυτά τα macarons τα έχω φτιάξει εδώ και κανα τρίμηνο, απλά τώρα κατάφερα να γράψω για την αφεντιά τους( να αυχαριστείτε που κατάφερα να βγάλω και φωτογραφίες!!!)

                                                                                                                                                               

Να είχα μερικά τώρα που τα λιγουρρεύτηκα!

cupcakes βανίλια

Τρελαίνομαι να ανακαλύπτω blogs ζαχαροπλαστικής! Εκτός του οτι έχω μια αδυναμία στα γλυκά, μπορείς να πειραματιστείς και περισσότερο με σχήματα, χρώματα και γεύσεις. Αν όχι σε όλα τα γλυκα, σίγουρα στα cupcakes!!! 

Και υπάρχουν ΑΠΕΙΡΕΣ σελίδες με cupcakes στο διαδίκτυο. Μου μοιάζουν με έργα τέχνης περισσότερο παρά με φαγώσιμα! Και αναρωτιέμαι 1)πόση ώρα να παίρνει να φτιάξει κάποιος τέτοια αριστουργήματα, όπως είναι μερικά απο αυτά που κατα καιρούς ανακαλύπτω, και 2)πώς σου κάνει καρδιά να τα φας μετά, τόσο όμορφα που είναι!

Οι βασικές συνταγές για να φτιάξεις αυτά τα κεκάκια είναι πολύ απλές. Οποιοσδήποτε έχει φτιάξει κεϊκ στη ζωή του, νομίζω οτι μπορεί να τα καταφέρει. (σίγουρα υπάρχουν και πιο πολύπλοκες συνταγές, αλλά πάντως και τα απλά cupcakes είναι πολύ νόστιμα).

Το μυστικό είναι η επικάλυψη, το αποπάνω απο τα κεκάκια. Τουτέστιν, η βουτυρόκρεμα, η κρέμα τυριού, η ganache, η ζαχαρόπαστα κτλ κτλ!!! Εκεί κρύβεται η επιτυχία, στο πόσο καλή θα είναι η επικάλυψη του cupcake!!! Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλές συνταγές, αλλά νομίζω οτι χρειάζεται εξάσκηση για να πετύχει κάποιος τη γεύση που επιθυμεί. Τουλάχιστον έτσι το έχω βιώσει εγώ.

Ειδικά με τη βουτυρόκρεμα, ακόμα δεν έχω καταφέρει να πετύχω τη γεύση που θα ήθελα. Εντάξει, μόνο 2 φορές έχω δοκιμάσει να φτιάξω, παρόλα αυτά θεωρούσα οτι ακολουθώντας μια συνταγή θα πετύχαινα αμέσως το αποτέλεσμα που ήθελα. Φευ!

Εκτός αν δεν είμαι του πολύ βουτυρένιου. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει, νομίζω οτι αξίζει να ξαναδοκιμάσω για να καταδικάσω ή όχι τη βουτυρόκρεμα.

Ωστόσο!!!!Δοκίμασα μια συνταγή για frosting τις προάλλες, που πραγματικά ενθουσίασε και εμένα και όσους τη δοκίμασαν (και ήταν πολλοί, μιας και την πήγα στη γιορτή του χορευτικού της κορούλας μου)!!! Ανάλαφρη και γευστική, όχι πολύ γλυκιά και με πολύ καλή σταθερότητα πάνω στο κεκάκι(δεν έτρεχε δηλαδή όταν προσπαθούσα να την απλώσω).

Στη διακόσμηση ήμουν λιτή. Άλλωστε νομίζω οτι δεν χρειάζονται πολύ εξεζητημένη εμφάνιση τα cupcakes (το απλό είναι πιο όμορφο συνήθως). Εντάξει, μπορεί να ευλογώ λίγο και τα γένια μου, μιας και δεν μπορώ να καταφέρω να φτιάξω κάτι δυσκολότερο (ακόμα!!!), αλλά πάντως έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη με το αποτελέσμα.

Όσο για τα κεκάκια, δοκίμασα μια απλή συνταγή για cupcakes βανίλια. Βγήκαν αφράτα και πεντανόστιμα!

Επομένως, έχω αισίως δύο εμμονές ήδη! Τα cupcakes και τα macarons! Αγαπημένοι δικοί μου και φίλοι μου, ανεχτείτε με για όσο καιρό θα σας έχω πειραματόζωα!

Άλλωστε, όσο αποτυχημένα και αν γίνουν (που αποκλείεται!), δεν παύουν να είναι γλυκά, που αρέσουν σε ΌΛΟΥΣ!!!!!

Παρεπιπτόντως, θέλω οπωσδήποτε να δοκιμάσω τα cupcakes που φτιάχνει η Liz στο Ναύπλιο. Φαίνονται υπέροχα! 

Macarons ή αλλιώς τα μακαρόν της καρδιάς μου!

Η αλήθεια είναι πώς δεν ξέρω στην πραγματικότητα τι γεύση έχουν τα macarons, μιας και τα μόνα που έχω δοκιμάσει είναι τα δικά μου! Είναι όμως εθιστικά! Βασικά, η διαδικασία δημιουργίας τους με γοητεύει, που έχει τόσα μυστικά που θέλω να ανακαλύψω...Γιατί πρέπει να είμαι πολύ προσεκτική στις δοσολογίες των υλικών, και στον τρόπο που συμπεριφέρομαι στη ζύμη, και στον τρόπο που σχηματίζω τα ευαίσθητα "μπισκοτάκια" με το κορνέ, και στον χρόνο που τα ψήνω, και στους συνδυασμούς που κάνω για να μην βγουν τόσοοο γλυκά...


Για μένα που δεν έχω συνηθίσει να είμαι τόσο προσεκτική στην κουζίνα μου, όλα τα παραπάνω αποτελούν πρόκληση, μιας και περισσότερο λειτουργώ βάσει ενστίκτου και μύτης! Όμως τώρα βρήκα το μάστορά μου! Και το απολαμβάνω...

Ήδη μέσα σε δυο εβδομάδες έχω φτιάξει δυο φορές macarons και σκοπεύω να ξαναφτιάξω. Τα συντηρώ στην κατάψυξη και θα τα δώσω χριστουγενιάτικο δώρο σε ΌΛΟΥΣ τους φίλους μας. Γιατί δεν μπορώ να τα φάω όλα μόνη μου ( ο Ανδρέας νηστεύει και στα παιδιά δίνω λίγα γλυκά, όσο ακόμα εξαρτάται απο εμένα το τι τρώνε), και γιατί θέλω να ακούσω τις κριτικές τους.

Επιπλέον διαβάζω συνεχώς συνταγές και εμπειρίες άλλων blog-φιλενάδων μου και μη, για να καταφέρω να τα τελειοποιήσω. Μέχρι και σε μια φίλη στο Παρίσι έγραψα, να μου στείλει ένα πακέτο macarons απο το περίφημο Laduree, να δω πώς πρέπει να είναι η γεύση τους (πλιζ Μαράκι, στείλε μου)...

Για την ώρα θα μοιραστώ μαζί σας την πρώτη συνταγή που δοκίμασα, την οποία βρήκα στην εκπληκτική γειτονιά του sugar buzz. Είναι σοκολατένια macarons με γέμιση λευκής σοκολάτας. Απλά υπέροχα!

Να τα δοκιμάσετε οπωσδήποτε, αρκεί να σας αρέσουν τα πολύ γλυκά γλυκά, γιατί περί τέτοιων πρόκειται. Την επόμενη φορά θα δοκιμάσω μια γέμιση με λεμόνι, για να ελαφρύνω κάπως την γεύση τους.
Έπεται συνέχεια λοιπόν...

Τάρτα με ροδάκινα

Μου αρέσει να χρησιμοποιώ τα υλικά που μου προσφέρει η κάθε εποχή...Όχι οτι τα γνωρίζω και όλα, ακόμα μαθαίνω πολλά απο τη μαμά μου! Είμαι πάντως της άποψης πώς και πιο φτηνά ψωνίζεις έτσι, και πιο νόστιμα μαγειρεύεις!

Αυτές τις ημέρες, έψαχνα μια καλή συνταγή για γλυκό με ροδάκινα. Βρήκα μια στην smitten kitchen, την οποία τροποποίησα λίγο και ήταν πραγαματικά φανταστική!!!

Πλούσια σε αρώματα, φρέσκα ροδάκινα και βουτυράκι, ελαφριά και διαφορετική! Γιατί να περιορίζουμε τους ουρανίσκους μας μόνο σε γλυκά με σοκολάτα και σιρόπι, όταν υπάρχουν τόσα άλλα, εξίσου ωραία και ίσως πιο υγιεινά;

Μετά τον πρόλογό μου, ακολουθεί η συνατγή. Ελπίζω να την επαναλάβω σύντομα. Πιστεύω οτι θα είναι εξίσου πετυχημένη και με βερύκοκα...

Για τη ζύμη θα χρειαστείτε,

1 1/4 κούπας αλεύρι γενικής χρήσης, (συν το αλεύρακι που απαιτείται για ανοίξετε τη ζύμη σε φύλλο για ταρτιέρα διαμέτρου 25εκ ή κάποιο αντίστοιχο σε μέγεθος πυρέξ)

2 κ.σ. ζάχαρη

λίγο αλάτι,

1/2 κούπα κρύο βούτυρο, κομμένο σε μικρά κομμάτια,
1 μεγάλο ασπράδι αυγού, ελαφρά χτυπημένο,
2 κ.σ κρύο νερό, μπορεί όμως να χρειαστεί και παραπάνω

Αφού ανακατέψουμε το αλεύρι, αλάτι και ζάχαρη, ρίχνουμε και τα κομμάτια του βούτυρου και χτυπάμε μέχρι να ομογενοποιηθούν. Στη συνέχεια ρίχνουμε το ασπράδι του αυγού, χαμηλώνουμε την ταχύτητα και συνεχίζουμε με το νερό, λίγο-λίγο. Σκοπός είναι να γίνει μια ζύμη απλά ενωμένη. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την βάζουμε στην κατάψυξη για τουλάχιστον 1 ώρα (και μέχρι 2 μέρες λέει, η πρωτότυπη συνταγή, δεν το έχω δοκιμάσει όμως ακόμα).

Ο λόγος που θα μπει στην κατάψυξη είναι ώστε μόλις ψηθεί να γίνει τραγανή και "ψιχουλιαστή", όπως όλες οι τάτρες που σέβονται τον εαυτό τους!

Όταν βγει η ζύμη απο την κατάψυξη, πρέπει γρήγορα να ανοιχτεί σε φύλλο, για να μην γίνει ελαστική. Και επειδή αυτό απαιτεί λίγη έξτρα δύναμη στα χέρια, καλό θα ήταν να την έχετε βάλει απο πριν στην κατάψυξη εν είδη φύλλου (απλά πατικωμένη ενννοώντας) και όχι σαν μπάλα.Την ανοίγετε στο μέγεθος της ταρτιέρας σας και λίγο παραπάνω ώστε να καλύπτει τα τοιχώματα, χρησιμοποιώντας λίγο αλευράκι για να μην κολλάει στον πλάστη. Ακόμα και αν σπάσει το φύλλο, ΔΕΝ πειράζει! Τοποθετείστε το όπως σας βγει και κλείστε τις τρύπες με ζυμαράκι. Δεν θα φανεί τίποτα!!! Αφού τοποθετθεί στο πάτο της ταρτιέρας, της κάνουμε τρύπες με ένα πηρούνι, για να μη φουσκώσει στο ψήσιμο. Επιπλέον, την καλύπτουμε με ένα κομμάτι λαδόκολλα και ρίχνουμε απο πάνω φασόλια, για τον ίδιο λόγο. Την βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 10 λεπτά στους 180 C, βγάζουμε τη λαδόκολλα και αφήνουμε άλλα 5 λεπτά. Εντωμεταξύ έχουμε ετοιμάσει τη γέμιση για την ταρτούλα μας, που είναι πολύ απλή...

Βασικά, το διαφορετικό σε αυτή την τάρτα είναι τα "ψίχουλα", όπως τα λέω εγώ, που θα ρίξετε, καθώς και η κρέμα γαλάκτος που της δίνει μια πιο βαθιά και απαλή γεύση. Για τα "ψίχουλα" αυτά θα χρειαστείτε,

1/4κούπας ζάχαρη άχνη,

1/4 κ.γλ.baking powder,
ελάχιστο αλάτιt

3-6κ.σ. αλεύρι γενικής χρήσης (εγώ έβαλα 6 για περισσότερο κριτσανιστό αποτέλεσμα)
1/4 κούπας κρύο βούτυρο, κομμένο σε μικρά κομμάτια,

Όλα τα παραπάνω τα πλάθουμε με τα χεράκια μας,ώστε να γίνει ένα ζυμαράκι που θα το ρίξουμε ψιχουλιαστό στον πάτο της τάρτας που εντωμεταξύ έχουμε βγάλει απο τον φούρνο.

ενώ θέλουμε επίσης 5 ώριμα (αλλά όχι πολύ) ροδάκινα, κκαθαρισμένα και κομμένα σε τέταρταμ τα οποία θα έχουμε πρώτα ραντίσει με 2-4κ.σ. ζάχαρη και ελάχιστο αλάτι, σε ένα μπωλάκι, ώστε να βγάλουν τα πολλά υγρά τους, καθώς και 8-9κ.σ κρέμα γάλακτος.

Στην τελική ευθεία τώρα...Περιχύνουμε το φύλλο που έχουμε βγάλει απο το φούρνο με 2-3 κ.σ. κρέμα γάλακτος, το 1/3 απο το ψιχουλιαστό μας ζυμαράκι και το 1/3 απο τα ροδάκινα. Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία άλλες 2 φορές και ξαναβάζουμε στο φούρνο την τάρτα μας.

Ψήνουμε για περίπου 50 λεπτά ή μέχρι να ροδίσει η ταρτούλα μας....

Καλά ψησίματα 

Σημείωση! τις επόμενες μέρες η τάρτα μας διατηρείται στο ψυγείο, και μαλιστα βρίσκω οτι τρώγεται και πιο ευχάριστα κρύα!

Παστό (ή σύγκλινο) της γιαγιάς μου

Εντάξει, το ξέρω ότι έχω να γράψω κάτι αιώνες...Μαζεύτηκε πολλή σκόνη εδώ μέσα και χρειάζεται γερά χέρια για να ξαραχνιάσουμε! Όχι ότι δεν είχα νέα για να γράψω-τουναντίον- έχω μαζέψει αρκετό υλικό στο σκληρό μου δίσκο και σ' αυτόν του υπολογιστή, αλλά μου παίρνει πάντα χρόνο να επιστρέψω στους ρυθμούς μου μετά το καλοκαίρι.
Και μη βιαστείτε να συμπεράνετε ότι χαλάρωσα τους μήνες που απουσιάζω...Όσοι από εσάς (ειδικά οι μαμάδες) έχετε μικρά παιδιά θα ξέρετε καλύτερα ότι η λέξη χαλάρωση έχει διαγραφεί προ πολλού από το λεξιλόγιό μας! Το πολύ πολύ να ευχαριστηθούμε κάποια βραδινή βολτίτσα με τον καλό μας ή/και με φίλους όταν κάποιοι παππούδες προσέχουν τα παιδιά στο σπίτι. Κατά τ' άλλα το πρόγραμμα των διακοπών είναι το πιο ζόρικο της χρονιάς! Τα μωρά ξυπνάνε με το που χαράζει και κοιμούνται λίγο το μεσημέρι (τους λείπει φαίνεται το κρεβατάκι τους, μήπως άλλη φορά να τα παίρνω μαζί;;;), τις δε υπόλοιπες ώρες πρέπει να κάνεις τον αστυνόμο όταν από τα πολλά χάδια των συγγενών (οκ, το δίκιο τους έχουν κι αυτοί, αλλά οι γονείς λουζόμαστε τις συνέπειες) ίσα που δεν σου καβαλάνε το σβέρκο!!!
Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, αφού τελειώνει το πανηγύρι του καλοκαιριού, μόνο οι όμορφες αναμνήσεις μένουν, για να ζεσταίνουν τις κρύες μέρες του χειμώνα που εδώ στο Λιτόχωρο έχει ήδη μπει (μιλάμε για θερμοκρασίες 10 βαθμών τις τελευταίες μέρες και συνεχόμενη βροχή).
Μια ανάμνηση που ήθελα να κρατήσω ήταν η γιαγιά μου η καλή να φτιάχνει παστό χοιρινό! Την θυμάμαι χρόνια και χρόνια κάθε χειμώνα κοντά στο Φλεβάρη (γιατί τότε είναι το κρέας νοστιμότερο και το σίτεμά του καλύτερο λέει) να ετοιμάζει το παστό όπως το λένε στην Μεσσηνία ή αλλιώς το γνωστό σύγκλινο. Να το φυλάει σε μεγάλες γυάλες γεμάτες λάδι και να τις μοιράζει στα μ=παιδιά της να τις πάρουν στην πρωτεύουσα. Η μητέρα μου συνήθως το βγάζει για μεζέ σκέτο ή το βάζει όταν φτιάχνει καγιανά. Η γιαγιά μου βάζει τα κομμάτια με την πιο πολλή πέτσα (μιλάμε για χοντρή πέτσα όμως) στα γεμιστά, στο ρατατούιγ, στις μπάμιες στο φούρνο...Μιαμ, μιαμ!
Αυτό το παστό ήθελα και εγώ να μάθω να το φτιάχνω. Και της ζήτησα να κάνει μια εξαίρεση και να το φτιάξει τον Αύγουστο. Η γιαγιά μου ποτέ δεν μου χαλά το χατήρι!Κι ας είναι ήδη 90 χρονών, ο Θεός να την έχει καλά! Βγάλαμε και πολλές φωτογραφίες, και να η διαδικασία!

Κόβουμε το χοιρινό σε κομμάτια

το αλατίζουμε καλά καλά με χοντρό αλάτι και θρούμπι

Και το βάζουμε σε υφασμάτινη θήκη (εδώ μαξιλαροθήκη, προσέξτε το πάχος του λίπους του κομματιού!) και στο ψυγείο για δυο μέρες για να στραγγίξει τα υγρά του και να απορροφήσει τα αρτύματα)

Μετά από δυο μέρες βάζουμε το κρεατάκι μας σε καζάνι!!! γεμάτο κατά τα 2/3 με νερό και 1/3 με κόκκινο ξηρό κρασί. Βάζουμε και μερικές πορτοκαλόκουπες και βράζουμε...Μόλις γίνει βγάζουμε το κρεατάκι μας με τρυπητή κουτάλα

Το τελικό στάδιο είναι το τηγάνισμα του κρέατος. Σε καζάνι με μπόλικο λάδι ρίχνουμε το χοιρινό μας

Το χρώμα αυτό είναι υπέροχο! Δε συμφωνείτε;

 Καλοφάγωτο!!!

  

Άλλη μια μακαρονάδα

Λοιπόν, χάθηκα πάλι! Είναι που παντρεύτηκαν δυο καλοί φίλοι του Ανδρέα, ο ένας είναι και κουμπάρος μας( να ευτυχήσετε Δημήτρη και Μαριάνθη) και κατεβήκαμε στην Αθήνα για καμιά δεκαριά μέρες. Αν τώρα υπολογίσουμε και τις μέρες προετοιμασίας πριν το ταξίδι καθώς και τις μέρες επαναπροσαρμογής μας στο Λιτόχωρο, μπορείτε να καταλάβετε γιατί άργησα να επικοινωνήσω. Και θα έγραφα λίγο νωρίτερα αυτή την ανάρτηση (τουλάχιστον μια ώρα πριν!!!) αν δεν είχα χαθεί πάλι ανακαλύπτοντας υπέρχους ιστότοπους... Θα αναφερθώ ξανά σε αυτούς άλλη φορά γιατί βιάζομαι, πρέπει να κοιμηθώ σε λίγο μιας και δεν έχω την πολυτέλεια να ρυθμίζω πλέον το πρόγραμμά μου μόνη μου!
Ο λόγος που γράφω είναι για να παρουσιάσω μια μοναδικά εύκολη και καλοκαιρινή κατά τη γνώμη μου συνταγή που δοκίμασα χθες. Επιπλέον είναι μια συνταγή και ένας τρόπος για να φάνε τα παιδάκια που δυσκολεύονται το αυγό, το λέω εκ πείρας μιας και η μικρή  μεγάλη μου με ζορίζει λιγουλάκι σε αυτό το θέμα! Που λέτε είχα ελάχιστα πράγματα στο ψυγείο μου και ήθελα να φτιάξω κάτι διαφορετικό απο τη συνηθισμένη μακαρονάδα με σάλτσα, για να ανέβει λίγο η διάθεση μου δοκιμάζοντας μια καινούργια ιδέα και να χαρεί και ο Ανδρίκος μου (hopefully!!!). Την ιδέα την πήρα απο ένα υπέροχο βιβλίο μαγειρικής, Απο στοργή και χρώματα λέγεται, αλλά της άλλαξα τα φώτα ολίγον!
Τα βασικά συστατικά είναι σπαγγέτι και αυγά!Ααααα και παξιμάδια....
Βράζουμε τέσσερα αυγά (ή ανάλογα με τις μερίδες που θέλουμε να βγάλουμε) σε αλατισμένο νερό, τα βγάζουμε και ρίχνουμε το σπαγγέτι στο ίδιο νερό να βράσει. Εντωμεταξύ έχουμε θρυμματίσει παξιμαδάκια σε αρκετά μικρά κομμάτια, περίπου 60 γρμ, εγώ χρησιμοποίησα το multi για να τα κόψω(όχι έτοιμη γαλέτα-τριμμένη φρυγανιά γιατί είναι πολύ ψιλή και δεν θα έχει καλή υφή στο φαγητάκι μας), τα οποία και ρίχνουμε σε τηγανάκι με 3 κουταλιές λάδι και μια σκελίδα ψιλικομμένο σκόρδο καθώς και λίγο ζαμπόν ή άλλο αλλαντικό που σας βρίσκεται. Αφού ξανθύνει λίγο η φρυγανιά μας, ρίχνουμε μια χούφτα δυόσμο φρέσκο κομμένο στο χέρι και κατεβάζουμε απο τη φωτιά.
Λυώνουμε τα βρασμένα αυγά μας με τη βοήθεια λίγου απο το βρασμένο νερό και λίγο λαδάκι και αλατάκι (ίσως και πιπέρι για όσους θέλουν) και ανακατεύουμε με το σπαγγέτι μας που έχουμε ήδη σουρώσει και περιχύσει με λίγο λαδάκι (2-3 κουταλιές) που έχουμε κάψει. Ρίχνουμε και τη ΄σλτσα μας και ανακατεύουμε ξανά. Σερβίρουμε ζεστό και απολαμβάνουμε με μια κρύα μπυρίτσα. Πολύ δροσερό και νόστιμο πιατάκι!

Πρόταση: Αντί για δυόσμο μπορείτε να βάλετε μαϊντανό ή βασιλικό. Και θα είναι ακόμα καλύτερα, αν έχετε φυτέψει εσείς τα δικά σας μυρωδικά σε γλαστρούλες (ακόμα και όσοι μένετε σε διαμερίσματα μπορείτε), που μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε σε διάφορες συνταγές αλλά και ροφήματα. Είμαι σίγουρη ότι θα σας φανούν όλα διπλά νόστιμα! Μιλάω εκ πείρας.

Νηστίσιμα cupcakes

Τελικά τις μισές μέρες του χρόνου έχουμε νηστεία! Τουλάχιστον να το φχαριστιόμαστε όμως! Εντάξει, δεν είμαι έτσι και πολύ μέσα στο πνεύμα της άσκησης, αλλά τι να κάνω, έχω τις αδυναμίες μου :). Ορίστε λοιπόν μια ανάρτηση για μια ΄συνταγή που δοκίμασα και μας άρεσε!

Αυτή την περίοδο ήταν σε αφθονία οι φράουλες. Και ένα απο τα καλά της επαρχίας είναι οτι βρίσκονται πολλοί φίλοι που σου προσφέρουν κατά καιρούς διάφορα καλούδια απο το χωραφάκι τους. Μας χάρισαν λοιπόν ένα καφάσι φράουλες! Αυτές που δεν μπορέσαμε να φάμε, τις έκανα παγωτό και κράτησα και δυο κουπάκια για να δοκιμάσω ένα γλυκό που βρήκα στην υπέροχη σελίδα της Deb,  smittenkitchen, strawberry brown butter bettys το ονομάζει! Πρόκειται για ένα είδος cupcakes τα οποία εκτός του οτι είναι πεντανόστιμα, είναι και αρκετά εύκολα στην παρασκευή τους.

Τη συνταγή θα την βρείτε στην ιστοσελίδα της οπότε δεν την επαναλαμβάνω, θα σας δώσω όμως μερικές συμβουλές για το τι να προσέξετε στην παρασκευή των κεκακίων!

Καταρχάς να προτιμήσετε λευκό ψωμί τοστ χωρίς κόρα. Εγώ δοκίμασα με ψωμί σικάλεως που είχα και δεν έγινε τόσο τραγανή η βάση. Επίσης, για να γίνει τραγανή η βάση πρέπει να περιχύσετε τα ψωμάκια με αρκετό βούτυρο και να τα απλώσετε με τον πλάστη για να ομογενοποιηθεί το ζυμάρι και να ε΄ποτίσει καλά με το βουτυράκι! Κατα τ' άλλα είναι μια πολύ εύκολη συνταγή. Νομίζω οτι θα γίνει πολύ πετυχημένη και με ώριμα βερύκοκα!

Αν την δοκιμάσετε, πείτε μου πώς την βρήκατε!

Αν επισκεφτείτε το προαναφερθέν blog, θαυμάστε και τις φωτογραφίες που παίρνει η συντάκτρια. Πραγματικά υπέροχες!!!

Brownies με τυρί κρέμα

Την προηγούενη εβδομάδα επέστρεψα στο σχολείο! Αποφάσισα να διακόψω την άδεια μου μετά τo τέλος του τρίμηνου λοχείας, και να πάρω την άδεια ανατροφής απο Σεπτέμβρη...Είμαι πολύ τυχερή μιας και το σχολείο που έχω αποσπαστεί είναι δίπλα στο σπίτι μου και οι συνάδελφοι, με πρώτη την διευθύντρια, με έχουν διευκολύνει πάρα πολύ με το ωράριο!
Το λοιπόν, το βράδυ πριν παρουσιαστώ αποφάσισα να φτιάξω ένα γλυκό για να κεράσω τους συναδέλφους, αντί για να αγοράσω κάτι, που μου μοιάζει πιο απρόσωπο...Και ναι, σας έχω πει πώς έχω τη συνήθεια να δοκιμάζω καινούριες συνταγές την τελευταία στιγμή! Και μάλιστα, με πιάνει ο οίστρος μου συνήθως όταν πρόκειται να τις δοκιμάσουν άλλοι άνθρωποι! Ο Ανδρέας κάθε φορά μου προτείνει να φτιάξω κάτι που ξέρω και εγώ κάθε φορά κάνω του κεφαλιού μου! Πάντως δεν έχω παράπονο, τις περισσότερες φορές (αν και με λίγο άγχος παραπάνω και μερικά απρόοπτα κάποιες φορές) βγαίνω ασπροπρόσωπη! Έτσι και με το γλυκάκι μου αυτό... Πρώτη φορά το δοκιμάζω, αλλά και πέτυχε και βγήκε πεντανόστιμο! Τη συνταγή την βρήκα σε ένα βιβλίο που είχα αγοράσει στην Αυστρία και την προτείνω ανεπιφύλακτα! Μόνο να με συγχωρείτε, γιατί πάλι δεν έβγαλα πετυχημένες φωτογραφίες του εγχειρήματος! Αυτά συμβαίνουν όταν ξεκινάς στις 10 το βράδυ να ετοιμάζεις γλυκό και έχεις να σηκωθείς - ποιός ξέρει τι ώρα- για να θηλάσεις και άρα τρέχεις για να προλάβεις όσο περισσότερο ύπνο γίνεται!!!
Τα υλικά:
200γρμ τυρί κρέμα (πχ Philadelphia)
2-3 σταγόνες άρωμα βανίλιας
250γρμ ζάχαρη
2 αυγά
100γρμ βούτυρο φυτικό
3 κ.σ. κακάο σκόνη
100γρμ αλεύρι κοσκινισμένο
1 κ.γ. baking powder
50γρμ καρύδια τριμμένα

Και για το γλάσσο:
50γρμ βούτυρο φυτικό
1 κ.σ γάλα
100γρμ ζάχαρη άχνη
2 κ.σ. κακάο σκόνη
Οι ποσότητες αυτές αντιστοιχούν σε ένα τετράγωνο ταψάκι πλευράς 20εκ ή σε ένα στρογγυλό αντίστοιχης διαμέτρου.

Καταρχής, βουτυρώνουμε τον πάτο του ταψιού και καλύπτουμε με λαδόκολλα. Ανακατέβουμε το τυρί κρέμα με το άρωμα βανίλιας και 25γρμ ζάχαρη. Σε άλλο σκεύος χτυπάμε για 10 λεπτά (μη βαρεθείτε!έχει σημασία ο χρόνος για το αφράτεμα της ζύμης!)  τα αυγά με την υπόλοιπη ζάχαρη μέχρι να αποκτήσει μια υφή σαν μαρέγκα (δυστυχώς δεν μπορώ να δώσω καλύτερη μετάφραση απο τα γερμανικά). Εντωμεταξύ βάζουμε σε μπεν-μαρί το βούτυρο και το κακάο και μάλις λιώσει το προσθέτουμε στο μίγμα των αυγών και ανακατεύουμε με μια κουτάλα. Προσθέτουμε το αλεύρι, το baking powder και τα καρύδια και ανακατεύουμε να όμογενοποιηθούν. Ρίχνουμε το μισό μίγμα στο ταψί και απο πάνω απλώνουμε το μίγμα με το τυρί. Συνεχίζουμε απλώνοντας και το υπόλοιπο μίγμα. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 40-45 λεπτά. Όταν κρυώσει απλώνουμε και το γλάσσο που είναι αρκετά πηχτό και που φτιάχνεται ζεσταίνοντας το βούτυρο μαζί με το γάλα και κατόπιν ανακατεύοντας με την άχνη και το κακάο.
Σας εγγυώμαι οτι η γεύση είναι καταπληκτική! Και πρωτότυπη!
Περιμένω εντυπώσεις!

Βάπτιση Αγλαϊας

Το προηγούμενο Σάββατο απόκτησε τον φύλακα άγγελό του και ο δεύτερος μας άγγελος που πλέον ακούει στο όνομα Αγλαϊα! Στηρίζοντας την παράδοση που θέλει τα παιδιά να παίρνουν τα ονόματα των παππούδων-γιαγιάδων, η δεύτερή μας κορούλα πήρε το όνομα της μητέρας μου. Αρχικά είχα τις αμφιβολίες μου, δεν μου ηχούσε καλά το όνομά αυτό. Τώρα όμως το έχω αγαπήσει (ίσως γιατί έτσι λένε τώρα το μωρό μου;) και το υποστηρίζω! Εννοώ οτι χαίρομαι που της δώσαμε ένα τόσο ιδιαίτερο όνομα και με τέτοια εννοιολογία (αγλάϊσμα = ωραιότης) και δεν σκοπεύουμε να την φωνάζουμε με υποκοριστικό!
Η βάπτισή της έγινε στο Λιτόχωρο και ανελπίστως ήρθαν πολλοί συγγενείς και φίλοι απο την Αθήνα, αψηφώντας την μεγάλη απόσταση! Τα περάσαμε υπέροχα! Την εβδομάδα όμως πριν την βάπτιση, έχυσα πολύ ιδρώτα κυριολεκτικά! Θυμάστε τις περιβόητες μπομπονιέρε που θα έφτιαχνα με τα χεράκια μου για το μυστήριο; Ε λοιπον ξεχάστε την διακόσμηση με τσόχα! Νο time my friends!!! Απορώ πώς είχα την ψευδαίσθηση οτι θα τα καταφέρω (Εδώ δεν προλαβαίνω να γράψω δυο κουβέντες σε τούτον εδώ τον χώρο!). Έραψα βέβαια μόνη μου 100 πουγκάκια (κάθε βράδυ απο λίγα για μια εβδομάδα) και πήρα κορδελίτσες σε ταιριαστά χρώματα, σουέντ και κηροκλωστή, και φτιάξαμε (ναι, είχα και βοηθούς!) το βράδυ πριν την βάφτιση, όμορφα φιογκάκια! Και ναι, εφτιαξα, με την πολύτιμη βοήθεια της Χριστίνας- ξαδερφούλας μου, 100 μπισκότα που τα γλάσαρα!!!!!!!!!!
Φοβερή εμπειρία! Μέχρι την Παρασκευή δεν ήμουν σίγουρη αν θα πετύχαιναν ή θα έπρεπε τελικά να προδώσω τις ιδέες μου και να αγοράσω κουφέτα για να γεμίσω τα πουγκιά μου! (γιατί αν θυμάστε, δεν ήθελα να φτιάξω συμβατικές μπομπονιέρες τρομάρα μου). Βασικά ξεκίνησα την Τρίτη της Διακαινησίμου να δοκιμάζω συνταγή για μπισκότα. Ευτυχώς με την δεύτερη φουρνιά πέτυχα και την γεύση και το μέγεθος (ούτε μεγάλα, ούτε μικρά). Έπρεπε όμως να ήξερα απο την αρχή πώς να τα φτιάξω μιας και δεν κάνουμε τελευταία στιγμή δοκιμές!Ποτέ, ποτέ! Το υλικό και κυρίως το ψυχικό κόστος είναι μεγάλα!

Και μετά δοκίμασα το γλάσο! Αυτό μην το δοκιμάσετε ΠΟΤΕ την τελευταία στιγμή! Είδα και έπαθα για να το  πετύχω! Απο Τετάρτη ως Παρασκευή γλάσαρα μπισκότα! Καθόλου εύκολη δουλειά! Είχα αγοράσει και κορνέ (20 ευρουδάκια το πλήρωσα) και τελικά ούτε που μπόρεσα να το χρησιμοποιήσω. Το γλάσσο ξέρετε είναι πολύ ιδιαίτερο στη χρήση. Για να σταθεί πρέπει να είναι πολύ πηχτό και αν είναι πηχτό δεν βγαίνει απο το κορνέ  εύκολα!Αφήστε που στεγνώνει και παγώνει γρήγορα. Είχα δει και εγώ κάτι ωραία μπισκότα σε διάφορες σελίδες στο διαδίκτυο και νόμιζα η καλή σου οτι θα τα έφτιαχνα ίδια και εγώ! Δοξάζω τον Θεό που κατάφερα να κάνω τελικά, και μετά πο πολύ κόπο, αξιοπρεπή τουλάχιστον μπισκότα! Βέβαια τώρα έχω μάθει αρκετά τον τρόπο χειρισμού του γλάσσου, αλλά έφαγα άγχος πολύ!!! Οπότε, η συμβουλή μου είναι: Πάντα να δοκιμάζετε απο πριν κάτι που δεν έχετε ξαναδοκιμάσει και πρόκειται να το μοιραστείτε με άλλους και μάλιστα σε μεγάλες ποσότητες!

Να και μερικές φωτο απο τα μπισκοτάκια μου (ούτε φωτο δεν είχα κουράγιο να τραβήξω!)

Συγχωρέστε μου τη καλλιτεχνική προχειρότητα!

                             

Να ζήσεις Ανδρίκο!!!

Και χρόνια πολλά!!!
Σήμερα έχει γενέθλια ο καλός μου! Το πρωί που έφυγε για την εκκλησία, αποφάσισα να του φτιάξω ένα τουρτο-κέϊκ έκπληξη, να το βρει όταν γυρίσει! Βγήκε πεντανόστιμο, νηστίσιμο και πανεύκολο!!! Τα υλικά είναι πολύ απλά:

3/4 φλυτζανιού λάδι, κατά προτίμηση σπορέλαιο
2 φλυτζάνια ζάχαρη
3 1/2 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 φλυτζάνια κρύο νερό
2 κουταλιές σούπας ξύδι
6 κουταλιές σούπας κακάο
1 κουτάλι γλυκού αλάτι
2 κουτάλια γλυκού σόδα 
2 βανίλιες

Καταρχήν χτυπάμε τη ζάχαρη με το λάδι και στη συνέχεια ρίχνουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά. Ψήνουμε σε μέτριο φούρνο για 45 περίπου λεπτά.
Μπορούμε να γαρνίρουμε με γλάσσο σοκολάτας ή νηστίσιμη σαντιγύ (που χτυπάμε δηλαδή με νερό κρύο αντί για γάλα), όπως έκανα εγώ.
Να ζήσεις Ανδρίκο μου! Να σε χαιρόμαστε!Σε αγαπάμε πολύ!