Καλημέρα, καλημέρα!

Και να που μια ωραία εκδήλωση έγινε η αφορμή για να ξαναγράψω στο blogάκι μου!
Δεν θα αρχίσω πάλι να δικαιολογώ την απουσία μου, η καθημερινότητα μου είναι τόσο γεμάτη, που μερικές φορές αφήνω απ' έξω ασχολίες μου αγαπημένες αλλά όχι απαραίτητες.
Πάντως στο Past Tense στα Εξάρχεια θα πάω, και ελπίζω να δω εκεί και κάποιους απο εσάς!
Να και ο σύνδεσμος για την εκδήλωση!
φιλιά πολλά

https: //www.facebook.com/events/315899311845940/

Κι άλλα macarons

11.50: Κρατάω στην αγκαλιά μου τη μεσαία μου κορούλα και πασχίζω να γράψω εδώ δυο γραμμούλες, καθώς εκείνη προσπαθεί να βολευτεί στα πόδια μου, χοροπηδώντας, ενώ παράλληλα πατάει όσα κουμπιά του πληκτρολογίου μπορεί!

Αχ μαμά μου, τώρα σε καταλαβαίνω, που έλεγες οτι πρέπει να γίνω μάνα κι εγώ για να νιώσω την κούρασή σου! Πώς να μπορέσω να κάνω ταυτόχρονα δουλειές στο σπίτι, να παίζω με τα παιδιά και να επεμβαίνω και στους καυγάδες τους;Και μέσα σε όλα να θέλω να γράψω και ανάρτηση στο blog μου, γιατί το βράδυ που υποθετικά θα μπορούσα να το κάνω χωρίς κουτσούβελα στα πόδια μου, είμαι τόσο κουρασμένη, που δεν έχω καμμία όρεξη συνήθως να σκέφτομαι και να γράφω!

                                

3.16: Τρεις ώρες και κάτι αφότου έγραψα τις προηγούμενες γραμμές, καταφέρνω να ξανακάτσω μπροστά στον υπολογιστή. Και πρέπει να είμαι και ευχαριστημένη γιατί κοιμούνται τουλάχιστον τα παιδιά!Ελπίζω για κανά δίωρο ακόμα! Πρέπει λοιπόν τα τελειώσω την ανάρτησή μου, να μαζέψω την κουζίνα και να απλώσω τα ποδαράκια μου λίγο (πολυτέλεια,ε;;;).

Λοιπόν, τι ήθελα να γράψω; Μα για μια ακόμη προσπάθειά μου να φτιάξω τα αγαπημένα macarons. Αυτή τη φορά πέτυχαν πιο πολύ και σε γεύση και σε εμφάνιση, δεν βιάζομαι όμως να πανυγηρίσω, μιας και απ'οτι μαθαίνω, είναι και λίγο θέμα τύχης να σου πετύχουν αυτά τα γλυκάκια. Η συνταγή για τα μπισκοτάκια είναι ίδια που κάνω κάθε φορά, η μόνη διαφορά είναι οτι αντί για κακάο, πρόσθεσα κόκκινο χρώμα ζαχαροπλαστικής. Και για γέμιση δοκίμασα μια ganache σοκολάτας, τη συνταγή για την οποία θα παρουσιάσω επόμενη φορά.

Να σημειώσω οτι αυτά τα macarons τα έχω φτιάξει εδώ και κανα τρίμηνο, απλά τώρα κατάφερα να γράψω για την αφεντιά τους( να αυχαριστείτε που κατάφερα να βγάλω και φωτογραφίες!!!)

                                                                                                                                                               

Να είχα μερικά τώρα που τα λιγουρρεύτηκα!

cupcakes βανίλια

Τρελαίνομαι να ανακαλύπτω blogs ζαχαροπλαστικής! Εκτός του οτι έχω μια αδυναμία στα γλυκά, μπορείς να πειραματιστείς και περισσότερο με σχήματα, χρώματα και γεύσεις. Αν όχι σε όλα τα γλυκα, σίγουρα στα cupcakes!!! 

Και υπάρχουν ΑΠΕΙΡΕΣ σελίδες με cupcakes στο διαδίκτυο. Μου μοιάζουν με έργα τέχνης περισσότερο παρά με φαγώσιμα! Και αναρωτιέμαι 1)πόση ώρα να παίρνει να φτιάξει κάποιος τέτοια αριστουργήματα, όπως είναι μερικά απο αυτά που κατα καιρούς ανακαλύπτω, και 2)πώς σου κάνει καρδιά να τα φας μετά, τόσο όμορφα που είναι!

Οι βασικές συνταγές για να φτιάξεις αυτά τα κεκάκια είναι πολύ απλές. Οποιοσδήποτε έχει φτιάξει κεϊκ στη ζωή του, νομίζω οτι μπορεί να τα καταφέρει. (σίγουρα υπάρχουν και πιο πολύπλοκες συνταγές, αλλά πάντως και τα απλά cupcakes είναι πολύ νόστιμα).

Το μυστικό είναι η επικάλυψη, το αποπάνω απο τα κεκάκια. Τουτέστιν, η βουτυρόκρεμα, η κρέμα τυριού, η ganache, η ζαχαρόπαστα κτλ κτλ!!! Εκεί κρύβεται η επιτυχία, στο πόσο καλή θα είναι η επικάλυψη του cupcake!!! Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλές συνταγές, αλλά νομίζω οτι χρειάζεται εξάσκηση για να πετύχει κάποιος τη γεύση που επιθυμεί. Τουλάχιστον έτσι το έχω βιώσει εγώ.

Ειδικά με τη βουτυρόκρεμα, ακόμα δεν έχω καταφέρει να πετύχω τη γεύση που θα ήθελα. Εντάξει, μόνο 2 φορές έχω δοκιμάσει να φτιάξω, παρόλα αυτά θεωρούσα οτι ακολουθώντας μια συνταγή θα πετύχαινα αμέσως το αποτέλεσμα που ήθελα. Φευ!

Εκτός αν δεν είμαι του πολύ βουτυρένιου. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει, νομίζω οτι αξίζει να ξαναδοκιμάσω για να καταδικάσω ή όχι τη βουτυρόκρεμα.

Ωστόσο!!!!Δοκίμασα μια συνταγή για frosting τις προάλλες, που πραγματικά ενθουσίασε και εμένα και όσους τη δοκίμασαν (και ήταν πολλοί, μιας και την πήγα στη γιορτή του χορευτικού της κορούλας μου)!!! Ανάλαφρη και γευστική, όχι πολύ γλυκιά και με πολύ καλή σταθερότητα πάνω στο κεκάκι(δεν έτρεχε δηλαδή όταν προσπαθούσα να την απλώσω).

Στη διακόσμηση ήμουν λιτή. Άλλωστε νομίζω οτι δεν χρειάζονται πολύ εξεζητημένη εμφάνιση τα cupcakes (το απλό είναι πιο όμορφο συνήθως). Εντάξει, μπορεί να ευλογώ λίγο και τα γένια μου, μιας και δεν μπορώ να καταφέρω να φτιάξω κάτι δυσκολότερο (ακόμα!!!), αλλά πάντως έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη με το αποτελέσμα.

Όσο για τα κεκάκια, δοκίμασα μια απλή συνταγή για cupcakes βανίλια. Βγήκαν αφράτα και πεντανόστιμα!

Επομένως, έχω αισίως δύο εμμονές ήδη! Τα cupcakes και τα macarons! Αγαπημένοι δικοί μου και φίλοι μου, ανεχτείτε με για όσο καιρό θα σας έχω πειραματόζωα!

Άλλωστε, όσο αποτυχημένα και αν γίνουν (που αποκλείεται!), δεν παύουν να είναι γλυκά, που αρέσουν σε ΌΛΟΥΣ!!!!!

Παρεπιπτόντως, θέλω οπωσδήποτε να δοκιμάσω τα cupcakes που φτιάχνει η Liz στο Ναύπλιο. Φαίνονται υπέροχα! 

Πλέκουμε για φιλανθρωπικό σκοπό

Μόλις μου κοινοποίησαν τον σύνδεσμο
http://captainhooker78.blogspot.com/2012/02/blog-post_15.html,
όπου ζητούν εθελοντές να πλέξουν σαλιαρίτσες και πανάκια ώμου, τα οποία θα πουληθούν και τα έσοδα θα διατεθούν για την ενίσχυση του φιλανθρωπικού ιδρύματος Μέλισσα στη Θεσσαλονίκη.
Ελπίζω να βρεθεί πολλη βοήθεια! Καλές βελονιές!

Laduree macarons

Έχω κάνει πολλές δοκιμές να φτιάξω μακαρόν. Βέβαια, δεν έχω κάνει αναρτήσεις για όλες, είτε γιατί δεν πέτυχαν πολύ, είτε γιατί απλά δεν πρόλαβα ακόμα. Αν και για να λέμε την αλήθεια, σε μερικές δεν έχω βγάλει ούτε φωτογραφίες :(.
Ο χρόνος μου είναι πολύυυυυυ περιορισμένος, και κάποιες φορές είναι πολυτέλεια να στήσω τα γλυκάκια μου για φωτογράφηση. Δεν έχω εξασκηθεί στη λήψη φωτογραφιών, και συνήθως κάνω πολλές λήψεις για να βρω κάποια που να μου αρέσει. Έτσι, ελλείψει χρόνου, δεν βγάζω καμμιά φωτογραφία κάποιες φορές και έτσι δεν έχω και τύψεις που δεν μπορώ να συγκριθώ με άλλες blogger με καταπληκτικές φωτογραφίες!!!

Βασικό μου θέμα ήταν τι γεύση έχουν τελοσπάντων αυτά τα μακαρόν! Τα φτιάχνω σωστά, όταν έχω πετύχει την εμφάνισή τους, ή κάνω κάτι λάθος; Ήθελα απο καιρό να δοκιμάσω αυθεντικά γαλλικά μακαρόν, αλλά δεν υπήρχε καμμιά προοπτική να ταξιδέψω μέχρι τη Γαλλία! Όμως, είμαι τυχερή που έχω καλούς φίλους σε όλο τον κόσμο (εντάξει σχεδόν...για την ώρα!!)

Η  καλή μου λοιπόν φιλενάδα Μαρία, μου έστειλε ένα λαχταριστό δώρο, κατευθείαν απο το Παρίσι! Βέβαια, έφτασε στον προορισμό του μια εβδομάδα μετά, γιατί είχαμε πολλά χιόνια εδώ στο Λιτόχωρο, όμως νομίζω οτι κάτι κατάλαβα για τη γεύση τους. Να ξέρω και τι προσπαθώ να φτιάξω τέλοσπάντων!!!

Βουαλά! Ένα πακετάκι γεμάτο πολύχρωμα μακαρόν!!! Βέβαια, λίγο ταλαιπωρημένα απο το ταξίδι τους, αλλά μην είμαστε και πλεονέκτες!

Οχτώ διαφορετικές γεύσεις- πειρασμός! Με γέμιση βανίλια, κρέμα λεμόνι, μαρμελάδα φράουλα, ganache σοκολάτας, salted butter, φυστίκι...

Μερικές εντυπώσεις για τα πασίγνωστα μακαρόν Laduree... H συσκευασία και η εμφανισή τους είναι καταπληκτικές! Και επειδή η πρώτη εντύπωση είναι η πιο σημαντική, πράγματι έχουν καταφέρει να σε κερδίσουν με την πρώτη ματιά.

Τα δε γλυκάκια...όταν ξεπερνάς την έκπληξη της εμφάνισης τους, τόσο ζωντανά και γλυκά χρώματα, και αρχίζεις να δοκιμάζεις...Δεν προφταίνεις να ανακαλύπτεις γεύσεις! Η αγαπημένη μου;;;salted butter! Πρέπει οπωσδήποτε να μάθω να τη φτιάχνω!



Γλυκιά νέα χρονιά!

Καλή χρονιά και πολλές ευχές για υγεία, αγάπη και γαλήνη στις ψυχές μας!

Η νέα χρονιά μας υποδέχτηκε με πολλά χαμόγελα και ξεγνοιασιά, όχι γιατί έχουμε λύσει τα προβλήματά μας (οικονομικά και μη...), αλλά γιατί απολαύσαμε λίγες μέρες με τις οικογένειες και τους καλούς μας φίλους, με χαμόγελα και χαρούμενες κουβέντες.

Νομίζω πώς όταν δεν είσαι μόνος σου όλα τα φορτία είναι ελαφρύτερα...Και μακάρι να έχω(ουμε) τόσο μεγάλη καρδιά που να τους χωράει όλους και μακάρι να μάθω(ουμε) να συγχωρώ(ουμε).

Καλό φωτισμό σε όλους μας με την ευκαιρία των Θεοφανείων!

Macarons ή αλλιώς τα μακαρόν της καρδιάς μου!

Η αλήθεια είναι πώς δεν ξέρω στην πραγματικότητα τι γεύση έχουν τα macarons, μιας και τα μόνα που έχω δοκιμάσει είναι τα δικά μου! Είναι όμως εθιστικά! Βασικά, η διαδικασία δημιουργίας τους με γοητεύει, που έχει τόσα μυστικά που θέλω να ανακαλύψω...Γιατί πρέπει να είμαι πολύ προσεκτική στις δοσολογίες των υλικών, και στον τρόπο που συμπεριφέρομαι στη ζύμη, και στον τρόπο που σχηματίζω τα ευαίσθητα "μπισκοτάκια" με το κορνέ, και στον χρόνο που τα ψήνω, και στους συνδυασμούς που κάνω για να μην βγουν τόσοοο γλυκά...


Για μένα που δεν έχω συνηθίσει να είμαι τόσο προσεκτική στην κουζίνα μου, όλα τα παραπάνω αποτελούν πρόκληση, μιας και περισσότερο λειτουργώ βάσει ενστίκτου και μύτης! Όμως τώρα βρήκα το μάστορά μου! Και το απολαμβάνω...

Ήδη μέσα σε δυο εβδομάδες έχω φτιάξει δυο φορές macarons και σκοπεύω να ξαναφτιάξω. Τα συντηρώ στην κατάψυξη και θα τα δώσω χριστουγενιάτικο δώρο σε ΌΛΟΥΣ τους φίλους μας. Γιατί δεν μπορώ να τα φάω όλα μόνη μου ( ο Ανδρέας νηστεύει και στα παιδιά δίνω λίγα γλυκά, όσο ακόμα εξαρτάται απο εμένα το τι τρώνε), και γιατί θέλω να ακούσω τις κριτικές τους.

Επιπλέον διαβάζω συνεχώς συνταγές και εμπειρίες άλλων blog-φιλενάδων μου και μη, για να καταφέρω να τα τελειοποιήσω. Μέχρι και σε μια φίλη στο Παρίσι έγραψα, να μου στείλει ένα πακέτο macarons απο το περίφημο Laduree, να δω πώς πρέπει να είναι η γεύση τους (πλιζ Μαράκι, στείλε μου)...

Για την ώρα θα μοιραστώ μαζί σας την πρώτη συνταγή που δοκίμασα, την οποία βρήκα στην εκπληκτική γειτονιά του sugar buzz. Είναι σοκολατένια macarons με γέμιση λευκής σοκολάτας. Απλά υπέροχα!

Να τα δοκιμάσετε οπωσδήποτε, αρκεί να σας αρέσουν τα πολύ γλυκά γλυκά, γιατί περί τέτοιων πρόκειται. Την επόμενη φορά θα δοκιμάσω μια γέμιση με λεμόνι, για να ελαφρύνω κάπως την γεύση τους.
Έπεται συνέχεια λοιπόν...

Τάρτα με ροδάκινα

Μου αρέσει να χρησιμοποιώ τα υλικά που μου προσφέρει η κάθε εποχή...Όχι οτι τα γνωρίζω και όλα, ακόμα μαθαίνω πολλά απο τη μαμά μου! Είμαι πάντως της άποψης πώς και πιο φτηνά ψωνίζεις έτσι, και πιο νόστιμα μαγειρεύεις!

Αυτές τις ημέρες, έψαχνα μια καλή συνταγή για γλυκό με ροδάκινα. Βρήκα μια στην smitten kitchen, την οποία τροποποίησα λίγο και ήταν πραγαματικά φανταστική!!!

Πλούσια σε αρώματα, φρέσκα ροδάκινα και βουτυράκι, ελαφριά και διαφορετική! Γιατί να περιορίζουμε τους ουρανίσκους μας μόνο σε γλυκά με σοκολάτα και σιρόπι, όταν υπάρχουν τόσα άλλα, εξίσου ωραία και ίσως πιο υγιεινά;

Μετά τον πρόλογό μου, ακολουθεί η συνατγή. Ελπίζω να την επαναλάβω σύντομα. Πιστεύω οτι θα είναι εξίσου πετυχημένη και με βερύκοκα...

Για τη ζύμη θα χρειαστείτε,

1 1/4 κούπας αλεύρι γενικής χρήσης, (συν το αλεύρακι που απαιτείται για ανοίξετε τη ζύμη σε φύλλο για ταρτιέρα διαμέτρου 25εκ ή κάποιο αντίστοιχο σε μέγεθος πυρέξ)

2 κ.σ. ζάχαρη

λίγο αλάτι,

1/2 κούπα κρύο βούτυρο, κομμένο σε μικρά κομμάτια,
1 μεγάλο ασπράδι αυγού, ελαφρά χτυπημένο,
2 κ.σ κρύο νερό, μπορεί όμως να χρειαστεί και παραπάνω

Αφού ανακατέψουμε το αλεύρι, αλάτι και ζάχαρη, ρίχνουμε και τα κομμάτια του βούτυρου και χτυπάμε μέχρι να ομογενοποιηθούν. Στη συνέχεια ρίχνουμε το ασπράδι του αυγού, χαμηλώνουμε την ταχύτητα και συνεχίζουμε με το νερό, λίγο-λίγο. Σκοπός είναι να γίνει μια ζύμη απλά ενωμένη. Την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την βάζουμε στην κατάψυξη για τουλάχιστον 1 ώρα (και μέχρι 2 μέρες λέει, η πρωτότυπη συνταγή, δεν το έχω δοκιμάσει όμως ακόμα).

Ο λόγος που θα μπει στην κατάψυξη είναι ώστε μόλις ψηθεί να γίνει τραγανή και "ψιχουλιαστή", όπως όλες οι τάτρες που σέβονται τον εαυτό τους!

Όταν βγει η ζύμη απο την κατάψυξη, πρέπει γρήγορα να ανοιχτεί σε φύλλο, για να μην γίνει ελαστική. Και επειδή αυτό απαιτεί λίγη έξτρα δύναμη στα χέρια, καλό θα ήταν να την έχετε βάλει απο πριν στην κατάψυξη εν είδη φύλλου (απλά πατικωμένη ενννοώντας) και όχι σαν μπάλα.Την ανοίγετε στο μέγεθος της ταρτιέρας σας και λίγο παραπάνω ώστε να καλύπτει τα τοιχώματα, χρησιμοποιώντας λίγο αλευράκι για να μην κολλάει στον πλάστη. Ακόμα και αν σπάσει το φύλλο, ΔΕΝ πειράζει! Τοποθετείστε το όπως σας βγει και κλείστε τις τρύπες με ζυμαράκι. Δεν θα φανεί τίποτα!!! Αφού τοποθετθεί στο πάτο της ταρτιέρας, της κάνουμε τρύπες με ένα πηρούνι, για να μη φουσκώσει στο ψήσιμο. Επιπλέον, την καλύπτουμε με ένα κομμάτι λαδόκολλα και ρίχνουμε απο πάνω φασόλια, για τον ίδιο λόγο. Την βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 10 λεπτά στους 180 C, βγάζουμε τη λαδόκολλα και αφήνουμε άλλα 5 λεπτά. Εντωμεταξύ έχουμε ετοιμάσει τη γέμιση για την ταρτούλα μας, που είναι πολύ απλή...

Βασικά, το διαφορετικό σε αυτή την τάρτα είναι τα "ψίχουλα", όπως τα λέω εγώ, που θα ρίξετε, καθώς και η κρέμα γαλάκτος που της δίνει μια πιο βαθιά και απαλή γεύση. Για τα "ψίχουλα" αυτά θα χρειαστείτε,

1/4κούπας ζάχαρη άχνη,

1/4 κ.γλ.baking powder,
ελάχιστο αλάτιt

3-6κ.σ. αλεύρι γενικής χρήσης (εγώ έβαλα 6 για περισσότερο κριτσανιστό αποτέλεσμα)
1/4 κούπας κρύο βούτυρο, κομμένο σε μικρά κομμάτια,

Όλα τα παραπάνω τα πλάθουμε με τα χεράκια μας,ώστε να γίνει ένα ζυμαράκι που θα το ρίξουμε ψιχουλιαστό στον πάτο της τάρτας που εντωμεταξύ έχουμε βγάλει απο τον φούρνο.

ενώ θέλουμε επίσης 5 ώριμα (αλλά όχι πολύ) ροδάκινα, κκαθαρισμένα και κομμένα σε τέταρταμ τα οποία θα έχουμε πρώτα ραντίσει με 2-4κ.σ. ζάχαρη και ελάχιστο αλάτι, σε ένα μπωλάκι, ώστε να βγάλουν τα πολλά υγρά τους, καθώς και 8-9κ.σ κρέμα γάλακτος.

Στην τελική ευθεία τώρα...Περιχύνουμε το φύλλο που έχουμε βγάλει απο το φούρνο με 2-3 κ.σ. κρέμα γάλακτος, το 1/3 απο το ψιχουλιαστό μας ζυμαράκι και το 1/3 απο τα ροδάκινα. Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία άλλες 2 φορές και ξαναβάζουμε στο φούρνο την τάρτα μας.

Ψήνουμε για περίπου 50 λεπτά ή μέχρι να ροδίσει η ταρτούλα μας....

Καλά ψησίματα 

Σημείωση! τις επόμενες μέρες η τάρτα μας διατηρείται στο ψυγείο, και μαλιστα βρίσκω οτι τρώγεται και πιο ευχάριστα κρύα!

κατασκευές του Πάσχα, αλλά όχι πασχαλινές

Χριστός Ανέστη!
Ελπίζω να είστε όλοι καλά και χαρούμενοι! Τη στιγμή που γράφω εγώ είμαι πολύ καλά, γιατί η ώρα είναι 9 το πρωί και ακόμα οι μικρές δεν έχουν ξυπνήσει! Έτσι μου μένει λίγος πολύτιμος και ορεξάτος χρόνος να κάνω κάτι που με ευχαριστεί. Τουτέστιν, να γράψω δυο γραμμούλες εδώ πέρα! Η αλήθεια είναι πώς δεν κάνω και πολλά πράγματα τους τελευταίους μήνες. Η καθημερινότητα δεν μου αφήνει πολλά περιθώρια και συν τοις άλλοις είμαι και πάλι έγκυος! Περιμένουμε το τρίτο μας παιδάκι, πρώτα ο Θεός, και δεν είμαι για πολλά πολλά.
Παρόλα αυτά, λίγες εβδομάδες πριν έφτιαξα μια όμορφη και απλή κατασκευή, που πρόλαβα να την τραβήξω και μερικές φωτογραφίες, πριν την χαρίσω σε μια φίλη. Αφορμή στάθηκε μια καρέκλα σκηνοθέτη που σκίστηκε ενώ καθόμουν (και να φανταστείτε οτι δεν έχω πάρει πολλά κιλά ακόμα!!!). Το μπεζουλί καραβόπανο ήταν πειρασμός για εμένα! Αρχικά σκεφτόμουν να φτιάξω μια καλοκαιρινή τσαντούλα για εμένα, αλλά επειδή στην πορεία της κατασκευής, δεν με ικανοποιούσε το μέγεθος και το σχέδιο, μου έριξε μια ωραία ιδέα ο Ανδρέας.
Έτσι, έφτιαξα μια θήκη που στην πλάτη της έχει μαγνητάκια για να μπορεί να στηρίζεται στο ψυγείο (αυτό σκέφτηκα εγώ, φυσικά μπορεί να κρεμαστεί και στον τοίχο) και μπορούμε να κρύβουμε τους λογαριασμούς μας και ότι άλλο νομίζουμε.
Πολλή εύκολη η κατασκευή της, στην δε μπροστά επιφάνεια, έραψα περισσευάμενα κομμάτια ύφασμα αλλά και ζωγράφισα (εγώ, όχι η Πολυξένη!).

Εδώ έκρυψα 5 μικρά στρογγυλά μαγνητάκια



Πολλά φιλιά μαγιάτικα
Νατάσα

Πού είμαι;;;

Εγώ εδώ είμαι, εσείς δεν με βλέπετε...Περνάμε ένα μεταβατικό στάδιο μιας και ο Ανδρέας έχει πολλή δουλειά, τα παιδιά μεγαλώνουν και με χρειάζονται περισσότερο, οπότε δεν μπορώ εύκολα να απασχολούμαι με εξωμαμαδίστικες δραστηριότητες (όπως είναι το να γράφω για τούτο τον ιστότοπο) και επιπλέον θέλω να μάθω και το joomla! ( λόγω ειδικότητας δεν θέλω να χάνω επαφή με  τις τεχνολογίες που κυκλοφορούν). Όμως σε λίγες μέρες είναι η γιορτή του Ανδρέα και θα ετοιμάσουμε καλή γιορτούλα!Υπολογίζω οτι θα μαζευτούμε περί τα 40 άτομα (μζί με τα παιδιά, μην τρομάζετε) και σήμερα έφτιαξα μια λίστα με ψώνια. Θα είναι ένα ΓΕΜΑΤΟ σαβατοκύριακο! Μείνετε συντονισμένοι για πολλές συνταγές, απλές (είπαμε δεν έχω πολύ χρόνο), νόστιμες και νηστίσιμες...Μιας και έχουμε πολλές ακόμα γιορτές αυτή την περίοδο, ελπίζω να πάρετε και κάποια ιδέα, αν έχετε πελαγώσει με το τι να φτιάξετε.
Χρόνια πολλά στις Κατερίνες και τα ξαναλέμε σύντομα!

Καλοκαιρινές διακοπές...για πάντα!

Φέτος την τελευταία εβδομάδα των διακοπών μας την περάσαμε στην Καλαμάτα! Η περίσταση ήταν ειδική. Η γιαγιά μας μάζεψε όλα τα παιδιά και τα εγγόνια της (και δισέγγονα και τρισέγγονα βεβαίως, βεβαίως). Σε ευχαριστούμε γιαγιάκα! Να ζήσεις να μας ξαναδείς όλους μαζί!

Απο το φαγοπότι στην παραλία του αγίου Νικολάου στο Βασιλίτσι!

Αυτή την τράβηξε η Αννούλα!

 Και εδώ στην παραλία της αγίας Τριάδας! Την καλύτερη παραλία της Μεσσηνίας!



Παστό (ή σύγκλινο) της γιαγιάς μου

Εντάξει, το ξέρω ότι έχω να γράψω κάτι αιώνες...Μαζεύτηκε πολλή σκόνη εδώ μέσα και χρειάζεται γερά χέρια για να ξαραχνιάσουμε! Όχι ότι δεν είχα νέα για να γράψω-τουναντίον- έχω μαζέψει αρκετό υλικό στο σκληρό μου δίσκο και σ' αυτόν του υπολογιστή, αλλά μου παίρνει πάντα χρόνο να επιστρέψω στους ρυθμούς μου μετά το καλοκαίρι.
Και μη βιαστείτε να συμπεράνετε ότι χαλάρωσα τους μήνες που απουσιάζω...Όσοι από εσάς (ειδικά οι μαμάδες) έχετε μικρά παιδιά θα ξέρετε καλύτερα ότι η λέξη χαλάρωση έχει διαγραφεί προ πολλού από το λεξιλόγιό μας! Το πολύ πολύ να ευχαριστηθούμε κάποια βραδινή βολτίτσα με τον καλό μας ή/και με φίλους όταν κάποιοι παππούδες προσέχουν τα παιδιά στο σπίτι. Κατά τ' άλλα το πρόγραμμα των διακοπών είναι το πιο ζόρικο της χρονιάς! Τα μωρά ξυπνάνε με το που χαράζει και κοιμούνται λίγο το μεσημέρι (τους λείπει φαίνεται το κρεβατάκι τους, μήπως άλλη φορά να τα παίρνω μαζί;;;), τις δε υπόλοιπες ώρες πρέπει να κάνεις τον αστυνόμο όταν από τα πολλά χάδια των συγγενών (οκ, το δίκιο τους έχουν κι αυτοί, αλλά οι γονείς λουζόμαστε τις συνέπειες) ίσα που δεν σου καβαλάνε το σβέρκο!!!
Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, αφού τελειώνει το πανηγύρι του καλοκαιριού, μόνο οι όμορφες αναμνήσεις μένουν, για να ζεσταίνουν τις κρύες μέρες του χειμώνα που εδώ στο Λιτόχωρο έχει ήδη μπει (μιλάμε για θερμοκρασίες 10 βαθμών τις τελευταίες μέρες και συνεχόμενη βροχή).
Μια ανάμνηση που ήθελα να κρατήσω ήταν η γιαγιά μου η καλή να φτιάχνει παστό χοιρινό! Την θυμάμαι χρόνια και χρόνια κάθε χειμώνα κοντά στο Φλεβάρη (γιατί τότε είναι το κρέας νοστιμότερο και το σίτεμά του καλύτερο λέει) να ετοιμάζει το παστό όπως το λένε στην Μεσσηνία ή αλλιώς το γνωστό σύγκλινο. Να το φυλάει σε μεγάλες γυάλες γεμάτες λάδι και να τις μοιράζει στα μ=παιδιά της να τις πάρουν στην πρωτεύουσα. Η μητέρα μου συνήθως το βγάζει για μεζέ σκέτο ή το βάζει όταν φτιάχνει καγιανά. Η γιαγιά μου βάζει τα κομμάτια με την πιο πολλή πέτσα (μιλάμε για χοντρή πέτσα όμως) στα γεμιστά, στο ρατατούιγ, στις μπάμιες στο φούρνο...Μιαμ, μιαμ!
Αυτό το παστό ήθελα και εγώ να μάθω να το φτιάχνω. Και της ζήτησα να κάνει μια εξαίρεση και να το φτιάξει τον Αύγουστο. Η γιαγιά μου ποτέ δεν μου χαλά το χατήρι!Κι ας είναι ήδη 90 χρονών, ο Θεός να την έχει καλά! Βγάλαμε και πολλές φωτογραφίες, και να η διαδικασία!

Κόβουμε το χοιρινό σε κομμάτια

το αλατίζουμε καλά καλά με χοντρό αλάτι και θρούμπι

Και το βάζουμε σε υφασμάτινη θήκη (εδώ μαξιλαροθήκη, προσέξτε το πάχος του λίπους του κομματιού!) και στο ψυγείο για δυο μέρες για να στραγγίξει τα υγρά του και να απορροφήσει τα αρτύματα)

Μετά από δυο μέρες βάζουμε το κρεατάκι μας σε καζάνι!!! γεμάτο κατά τα 2/3 με νερό και 1/3 με κόκκινο ξηρό κρασί. Βάζουμε και μερικές πορτοκαλόκουπες και βράζουμε...Μόλις γίνει βγάζουμε το κρεατάκι μας με τρυπητή κουτάλα

Το τελικό στάδιο είναι το τηγάνισμα του κρέατος. Σε καζάνι με μπόλικο λάδι ρίχνουμε το χοιρινό μας

Το χρώμα αυτό είναι υπέροχο! Δε συμφωνείτε;

 Καλοφάγωτο!!!

  

Ριγανομαζέματα

Την Κυριακή μας παρότρυναν κάποιο φίλοι, ο Νίκος και η Μελιτινή,να πάμε να μαζέψουμε ρίγανη στον Όλυμπο, πάνω απο τους Παλιούς Πόρους συγκεκριμένα. Ανεβήκαμε η οικογένεια σύσσωμη μαζί με άλλους δυο φίλους μας, τον Γιώργο και την Κυβέλη που φιλοξενούσαμε και πιάσαμε δουλειά! Όχι όλοι δηλαδή, μιας και εγώ τη σκαπούλαρα γιατί έπρεπε να θηλάσω την Αγλαϊα, η Πολυξένη όμως πολύ βοήθησε τον μπαμπά της!

Μάλιστα μάζεψαν και φύλλα ρίγανης εκτός απο τον ανθό, γιατί λένε οτι και αυτός έχει τα αιθέραια έλαια του άνθους και την ίδια χρησιμότητα με αυτό...Μετά τη βάλαμε μέσα σε μαξιλαροθήκες (γενικότερα σε ύφασμα πρέπει και όχι σε σακούλα) για να μην "ανάψει".

Το απόγευμα ο Ανδρέας την χώρισε σε μάτσα και την άφησε να στεγνώνει σε σκιερό μέρος μέχρι να ξεραθεί και να την τρίψουμε. Βγάλαμε με ιδρώτα την ρίγανη ενός τριμήνου λοιπόν για πρώτη φορά, μιας και μέχρι τώρα μόνο οι γονείς μου με προμήθευαν ριγανίτσα και νόμιζα οτι μπαίνει αυτόματα στο πιάτο!!! Αλλά όπως μου είπε και ο Ανδρέας η κούραση ήταν πολύ γλυκιά!

Καλοφάγωτη!

Άλλη μια μακαρονάδα

Λοιπόν, χάθηκα πάλι! Είναι που παντρεύτηκαν δυο καλοί φίλοι του Ανδρέα, ο ένας είναι και κουμπάρος μας( να ευτυχήσετε Δημήτρη και Μαριάνθη) και κατεβήκαμε στην Αθήνα για καμιά δεκαριά μέρες. Αν τώρα υπολογίσουμε και τις μέρες προετοιμασίας πριν το ταξίδι καθώς και τις μέρες επαναπροσαρμογής μας στο Λιτόχωρο, μπορείτε να καταλάβετε γιατί άργησα να επικοινωνήσω. Και θα έγραφα λίγο νωρίτερα αυτή την ανάρτηση (τουλάχιστον μια ώρα πριν!!!) αν δεν είχα χαθεί πάλι ανακαλύπτοντας υπέρχους ιστότοπους... Θα αναφερθώ ξανά σε αυτούς άλλη φορά γιατί βιάζομαι, πρέπει να κοιμηθώ σε λίγο μιας και δεν έχω την πολυτέλεια να ρυθμίζω πλέον το πρόγραμμά μου μόνη μου!
Ο λόγος που γράφω είναι για να παρουσιάσω μια μοναδικά εύκολη και καλοκαιρινή κατά τη γνώμη μου συνταγή που δοκίμασα χθες. Επιπλέον είναι μια συνταγή και ένας τρόπος για να φάνε τα παιδάκια που δυσκολεύονται το αυγό, το λέω εκ πείρας μιας και η μικρή  μεγάλη μου με ζορίζει λιγουλάκι σε αυτό το θέμα! Που λέτε είχα ελάχιστα πράγματα στο ψυγείο μου και ήθελα να φτιάξω κάτι διαφορετικό απο τη συνηθισμένη μακαρονάδα με σάλτσα, για να ανέβει λίγο η διάθεση μου δοκιμάζοντας μια καινούργια ιδέα και να χαρεί και ο Ανδρίκος μου (hopefully!!!). Την ιδέα την πήρα απο ένα υπέροχο βιβλίο μαγειρικής, Απο στοργή και χρώματα λέγεται, αλλά της άλλαξα τα φώτα ολίγον!
Τα βασικά συστατικά είναι σπαγγέτι και αυγά!Ααααα και παξιμάδια....
Βράζουμε τέσσερα αυγά (ή ανάλογα με τις μερίδες που θέλουμε να βγάλουμε) σε αλατισμένο νερό, τα βγάζουμε και ρίχνουμε το σπαγγέτι στο ίδιο νερό να βράσει. Εντωμεταξύ έχουμε θρυμματίσει παξιμαδάκια σε αρκετά μικρά κομμάτια, περίπου 60 γρμ, εγώ χρησιμοποίησα το multi για να τα κόψω(όχι έτοιμη γαλέτα-τριμμένη φρυγανιά γιατί είναι πολύ ψιλή και δεν θα έχει καλή υφή στο φαγητάκι μας), τα οποία και ρίχνουμε σε τηγανάκι με 3 κουταλιές λάδι και μια σκελίδα ψιλικομμένο σκόρδο καθώς και λίγο ζαμπόν ή άλλο αλλαντικό που σας βρίσκεται. Αφού ξανθύνει λίγο η φρυγανιά μας, ρίχνουμε μια χούφτα δυόσμο φρέσκο κομμένο στο χέρι και κατεβάζουμε απο τη φωτιά.
Λυώνουμε τα βρασμένα αυγά μας με τη βοήθεια λίγου απο το βρασμένο νερό και λίγο λαδάκι και αλατάκι (ίσως και πιπέρι για όσους θέλουν) και ανακατεύουμε με το σπαγγέτι μας που έχουμε ήδη σουρώσει και περιχύσει με λίγο λαδάκι (2-3 κουταλιές) που έχουμε κάψει. Ρίχνουμε και τη ΄σλτσα μας και ανακατεύουμε ξανά. Σερβίρουμε ζεστό και απολαμβάνουμε με μια κρύα μπυρίτσα. Πολύ δροσερό και νόστιμο πιατάκι!

Πρόταση: Αντί για δυόσμο μπορείτε να βάλετε μαϊντανό ή βασιλικό. Και θα είναι ακόμα καλύτερα, αν έχετε φυτέψει εσείς τα δικά σας μυρωδικά σε γλαστρούλες (ακόμα και όσοι μένετε σε διαμερίσματα μπορείτε), που μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε σε διάφορες συνταγές αλλά και ροφήματα. Είμαι σίγουρη ότι θα σας φανούν όλα διπλά νόστιμα! Μιλάω εκ πείρας.

Η βροχή στη στέγη

Όπως πέφτει, είναι ένας ήχος που με χαλάρώνει αφάνταστα... Και σχεδόν πάντα γυρνάει την μνήμη μου στα παιδικάτα μου, τότε που κατεβάιναμε με το αδερφάκι μου στο σπίτι της γιαγιάς στο χωριό και άκουγα, όποτε είχαμε την ευλογία να βρέξει, την καλοκαιρινή βροχή να πέφτει πάνω στο τσίγγινο σκέπαστρο της εξώπορτας! Και τώρα απολαμβάνω τον ίδιο ήχο στη σοφίτα που πάλι ανέβηκα και έχω αφήσει και ανοιχτό το παράθυρο και πάφτουν σταγονίτσες στα μπράτσα μου και μια τόσο ωραία δροσιά ξανανιώνει το δέρμα μου! Αχ, απλές και όμορφες στιγμές... Και σκέφτομαι τι να φτιάξω τώρα να τσιμπήσουμε, που τα παιδιά θα πέσουν για ύπνο και που θα πρέπει όμως να είναι σχετικά εύκολο για να μην μείνω πολλή ώρα στην κουζίνα. Ίσως μια πίτσα με πατάτες που ανακάλυψα...
Να περνάτε καλά και να χαίρεστε όταν το θυμάστε με τα απλά και τα μικρά! (το λέω για να το ακούω εγώ πρώτη!)

Νατάσα

Τι φάγατε σήμερα;

Τα σαββατιάτικα πρωινά συνήθως κυλάνε πολύ γρήγορα! Είναι η μόνη μέρα που είμαστε απο νωρίς με τον Ανδρέα και συνήθως έχουμε πολλά να κάνουμε! Σήμερα ας πούμε, βγήκαμε απο το σπίτι στις 10 το πρωί και γυρίσαμε στις 2 το μεσημέρι με δυο κουτσούβελα κατακουρασμένα, και λόγω της ζέστης που επισκέφτηκε και το Λιτόχωρο!

Ευτυχώς το φαγητό της Πολυξένης ήταν απο χθες έτοιμο, και με έβγαλε απο μεγάλο άγχος, ενώ η μικρή θηλάζει και είναι οικονομική!!!Η αλήθεια είναι, νομίζω το ίδιο ισχύει για κάθε μαμά, πώς δεν με νοιάζει καθόλου αν θα έχω εγώ να φάω, αρκεί να μην χρειάζεται να ετοιμάσω κάτι την τελευταία στιγμή για τα παιδιά...

Τελοσπάντων, όσο θήλαζα εγώ και ταυτόχρονα με το τάισμα της Πολυξένης (που ανέλαβε ο Ανδρέας), αποφάσισε να μαγειρέψει κιόλας ο καλός μου! Και μέσα σε ένα τέταρτο φάγαμε το πιο νόστιμο φαγητό της εβδομάδας!!!

Ταλιατέλες με σολωμό καπνιστό!!! Τσιγάρισε φρέσκο κρεμμυδάκι, έριξε μπόλικο άνιθο και ψιλοκομμένο σολωμό που είχαμε αγοράσει το πρωί (απο τα Lidl, πολύ νόστιμος και οικονομικός),έβαλε και φυτική κρέμα γάλακτος (καθότι νηστεύουμε όπως έχω ξαναγράψει), λίγο πιπέρι και καθόλου αλάτι (έχει αρκετό ο σολωμός) και έκανε μια σάλτσα μούρλια! Έριξε μέσα και τις ταλιατέλες που είχαν εντωμεταξύ βράσει σε αλατισμένο νερό(οι απλές, χωρίς αυγά) και σε χρόνο dt φάγαμε! Να φανταστείτε προλάβαμε και να κοιμηθούμε πριν να ξυπνήσουν οι τσούπρες!!!

Να'σαι καλά αγάπη μου! Ευχαριστώ!
Σας προτείνω ανεπιφύλακτα αυτή τη συνταγή σε περίπτωση που δεν έχετε χρόνο ή που έχετε κόσμο και θέλετε να ετοιμάσετε κάτι εύκολο αλλά και νόστιμο και εντυπωσιακό!

Νατάσα

Νηστίσιμα cupcakes

Τελικά τις μισές μέρες του χρόνου έχουμε νηστεία! Τουλάχιστον να το φχαριστιόμαστε όμως! Εντάξει, δεν είμαι έτσι και πολύ μέσα στο πνεύμα της άσκησης, αλλά τι να κάνω, έχω τις αδυναμίες μου :). Ορίστε λοιπόν μια ανάρτηση για μια ΄συνταγή που δοκίμασα και μας άρεσε!

Αυτή την περίοδο ήταν σε αφθονία οι φράουλες. Και ένα απο τα καλά της επαρχίας είναι οτι βρίσκονται πολλοί φίλοι που σου προσφέρουν κατά καιρούς διάφορα καλούδια απο το χωραφάκι τους. Μας χάρισαν λοιπόν ένα καφάσι φράουλες! Αυτές που δεν μπορέσαμε να φάμε, τις έκανα παγωτό και κράτησα και δυο κουπάκια για να δοκιμάσω ένα γλυκό που βρήκα στην υπέροχη σελίδα της Deb,  smittenkitchen, strawberry brown butter bettys το ονομάζει! Πρόκειται για ένα είδος cupcakes τα οποία εκτός του οτι είναι πεντανόστιμα, είναι και αρκετά εύκολα στην παρασκευή τους.

Τη συνταγή θα την βρείτε στην ιστοσελίδα της οπότε δεν την επαναλαμβάνω, θα σας δώσω όμως μερικές συμβουλές για το τι να προσέξετε στην παρασκευή των κεκακίων!

Καταρχάς να προτιμήσετε λευκό ψωμί τοστ χωρίς κόρα. Εγώ δοκίμασα με ψωμί σικάλεως που είχα και δεν έγινε τόσο τραγανή η βάση. Επίσης, για να γίνει τραγανή η βάση πρέπει να περιχύσετε τα ψωμάκια με αρκετό βούτυρο και να τα απλώσετε με τον πλάστη για να ομογενοποιηθεί το ζυμάρι και να ε΄ποτίσει καλά με το βουτυράκι! Κατα τ' άλλα είναι μια πολύ εύκολη συνταγή. Νομίζω οτι θα γίνει πολύ πετυχημένη και με ώριμα βερύκοκα!

Αν την δοκιμάσετε, πείτε μου πώς την βρήκατε!

Αν επισκεφτείτε το προαναφερθέν blog, θαυμάστε και τις φωτογραφίες που παίρνει η συντάκτρια. Πραγματικά υπέροχες!!!

Ακούω φωνές...

Απο τον κάτω όροφο...Έχω ανέβει στη σοφίτα του σπιτιού για να μείνω λίγο μόνη μου και κάτω γίνεται ένας μικρός χαμός. Ο Ανδρέας είναι με τα παιδιά και κρατιέμαι με δυσκολία να μην κατέβω να βοηθήσω λίγο την κατάσταση. Όμως δεν θα το κάνω. Νομίζω οτι μου χρειάζεται λίγος προσωπικός χρόνος αλλιώς θα αρχίσω να βγάζω κραυγές! Είναι πολύ ωραίο να μεγαλώνεις παιδιά αλλά δεν πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου, αλλιώς δεν θα μπορείς να προσφέρεις σε κανέναν. Με τον Ανδρέα συμφωνήσαμε ότι θα μπορώ να απουσιάζω κάποιες μέρες για λίγη ώρα απο το σπίτι και να του αφήνω τα παιδιά, ώστε να κάνω κάτι προσωπικό που να με γεμίζει. Ελλείψει γιαγιάδων ήταν η μόνη λύση που προς το παρόν μπορούμε να σκεφτούμε.
Βέβαια στην πρώτη μου αυτή έξοδο τελικά κλείστηκα στη σοφίτα, πήρα μια φίλη μου τηλέφωνο, χάζεψα στο διαδίκτυο και τώρα γράφω αυτές τις γραμμούλες...Είναι η αμηχανία της αρχής, ελπίζω οτι σύντομα θα βρω πιο εποικοδομητικούς τρόπους να γεμίζω την ώρα μου. Μου έχει λείψει το ράψιμο ας πούμε...

Αλήθεια, οι μαμάδες που με διαβάζετε, πώς καταφέρνετε να βρίσκετε προσωπικό χρόνο;τον έχετε άραγε και εσείς ανάγκη;

Φανατική της οργάνωσης ή φανατικά οργανωτική;

Και ποιά η διαφορά τελικά; Ένς απο τους λόγους που διαφωνούμε με τον Ανδρίκο μου είναι γιατί θέλω πάντα το σπίτι να είναι μαζεμένο (προσοχή στον όρο, δεν είπα ΚΑΘΑΡΟ, μόνο συμμαζεμένο). Πραγματικά νομίζω οτι δεν μπορώ ν α λειτουργήσω αν δεν είναι σε τάξη ο χώρος μου. Ως εκ τούτου και με δεδομένο οτι έχω δυο μικρά παιδιά, έχω πολλές φορές εκνευρισμό γιατί κουράζομαι...Ως εκ τούτου επίσης ζητάω την βοήθεια του άντρα μου που όμως δεν έχει τα ίδια δεδομένα με εμένα και δεν μπορεί να καταλάβει την επιμονή μου! Ευτυχώς με βοηθάει αρκετά, όχι όμως και χωρίς γκρίνια συνήθως! Είναι άρρεν και έχει μάθει και αλλιώς, έχει κι αυτός τα δίκια του! Αλλά και εγώ δυσκολεύομαι να αλλάξω συνήθειες! Κλασσικό θέμα είναι αυτό του σαββατιάτικου πρωινού! Όταν εγώ θέλω να κάνω δουλειές με περισσότερη άνεση αφού είναι και ο σύζυγος στο σπίτι, ενώ εκείνος θέλει να τρώμε πρωινό με τις ωωωρεεες! Πείτε μου τώρα εσείς, δεν έχουμε και οι δυο μας τους λόγους μας;

Brownies με τυρί κρέμα

Την προηγούενη εβδομάδα επέστρεψα στο σχολείο! Αποφάσισα να διακόψω την άδεια μου μετά τo τέλος του τρίμηνου λοχείας, και να πάρω την άδεια ανατροφής απο Σεπτέμβρη...Είμαι πολύ τυχερή μιας και το σχολείο που έχω αποσπαστεί είναι δίπλα στο σπίτι μου και οι συνάδελφοι, με πρώτη την διευθύντρια, με έχουν διευκολύνει πάρα πολύ με το ωράριο!
Το λοιπόν, το βράδυ πριν παρουσιαστώ αποφάσισα να φτιάξω ένα γλυκό για να κεράσω τους συναδέλφους, αντί για να αγοράσω κάτι, που μου μοιάζει πιο απρόσωπο...Και ναι, σας έχω πει πώς έχω τη συνήθεια να δοκιμάζω καινούριες συνταγές την τελευταία στιγμή! Και μάλιστα, με πιάνει ο οίστρος μου συνήθως όταν πρόκειται να τις δοκιμάσουν άλλοι άνθρωποι! Ο Ανδρέας κάθε φορά μου προτείνει να φτιάξω κάτι που ξέρω και εγώ κάθε φορά κάνω του κεφαλιού μου! Πάντως δεν έχω παράπονο, τις περισσότερες φορές (αν και με λίγο άγχος παραπάνω και μερικά απρόοπτα κάποιες φορές) βγαίνω ασπροπρόσωπη! Έτσι και με το γλυκάκι μου αυτό... Πρώτη φορά το δοκιμάζω, αλλά και πέτυχε και βγήκε πεντανόστιμο! Τη συνταγή την βρήκα σε ένα βιβλίο που είχα αγοράσει στην Αυστρία και την προτείνω ανεπιφύλακτα! Μόνο να με συγχωρείτε, γιατί πάλι δεν έβγαλα πετυχημένες φωτογραφίες του εγχειρήματος! Αυτά συμβαίνουν όταν ξεκινάς στις 10 το βράδυ να ετοιμάζεις γλυκό και έχεις να σηκωθείς - ποιός ξέρει τι ώρα- για να θηλάσεις και άρα τρέχεις για να προλάβεις όσο περισσότερο ύπνο γίνεται!!!
Τα υλικά:
200γρμ τυρί κρέμα (πχ Philadelphia)
2-3 σταγόνες άρωμα βανίλιας
250γρμ ζάχαρη
2 αυγά
100γρμ βούτυρο φυτικό
3 κ.σ. κακάο σκόνη
100γρμ αλεύρι κοσκινισμένο
1 κ.γ. baking powder
50γρμ καρύδια τριμμένα

Και για το γλάσσο:
50γρμ βούτυρο φυτικό
1 κ.σ γάλα
100γρμ ζάχαρη άχνη
2 κ.σ. κακάο σκόνη
Οι ποσότητες αυτές αντιστοιχούν σε ένα τετράγωνο ταψάκι πλευράς 20εκ ή σε ένα στρογγυλό αντίστοιχης διαμέτρου.

Καταρχής, βουτυρώνουμε τον πάτο του ταψιού και καλύπτουμε με λαδόκολλα. Ανακατέβουμε το τυρί κρέμα με το άρωμα βανίλιας και 25γρμ ζάχαρη. Σε άλλο σκεύος χτυπάμε για 10 λεπτά (μη βαρεθείτε!έχει σημασία ο χρόνος για το αφράτεμα της ζύμης!)  τα αυγά με την υπόλοιπη ζάχαρη μέχρι να αποκτήσει μια υφή σαν μαρέγκα (δυστυχώς δεν μπορώ να δώσω καλύτερη μετάφραση απο τα γερμανικά). Εντωμεταξύ βάζουμε σε μπεν-μαρί το βούτυρο και το κακάο και μάλις λιώσει το προσθέτουμε στο μίγμα των αυγών και ανακατεύουμε με μια κουτάλα. Προσθέτουμε το αλεύρι, το baking powder και τα καρύδια και ανακατεύουμε να όμογενοποιηθούν. Ρίχνουμε το μισό μίγμα στο ταψί και απο πάνω απλώνουμε το μίγμα με το τυρί. Συνεχίζουμε απλώνοντας και το υπόλοιπο μίγμα. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 40-45 λεπτά. Όταν κρυώσει απλώνουμε και το γλάσσο που είναι αρκετά πηχτό και που φτιάχνεται ζεσταίνοντας το βούτυρο μαζί με το γάλα και κατόπιν ανακατεύοντας με την άχνη και το κακάο.
Σας εγγυώμαι οτι η γεύση είναι καταπληκτική! Και πρωτότυπη!
Περιμένω εντυπώσεις!